Postawa przy Komunii Świętej.

Jak wielkim szczęściem dla duszy jest godne przyjmowanie Boga w Komunii św.,

w pokorze i z żywą wiarą.

 Apel do biskupów i kapłanów w Polsce!

 

„Ujrzałam Najświętsze Człowieczeństwo Pana Jezusa w tak nadzwyczajnie wzniosłej chwale, w jakiej Go nigdy przedtem nie widziałam. W przedziwnie jasnej światłości ukazało mi się Ono, jakim jest na łonie Ojca... Widzenie to pogrążyło mnie w takie zdumienie, że przez kilka dni przyjść do siebie nie mogłam. Gdy przystępując do Komunii św. wspomnę na to, że tenże sam Majestat, który oglądałam, jest tu w Najświętszym Sakramencie obecny, albo gdy Pan Jezus (co często bywa) raczy mi się w widomej postaci ukazać w Hostii, wtedy włosy mi na głowie powstają i czuję się cała jakby unicestwiona! O Panie! Gdybyś nie ukrywał tak wielkości Swojej, któż by się odważył przystąpić do Ciebie i tyle razy tak nędzne i splamione stworzenie łączyć z tak wielkim Majestatem?! Bądźże błogosławiony, Panie, i niechaj Cię wielbią Aniołowie i wszystkie stworzenia, iż tak stosujesz dary Swoje do miary ułomności naszej, aby od używania tej Łaski Najwyższej nie odstraszała nas zgroza potęgi Twojej, którą gdybyś widomie objawił, człowiek słaby i nędzny nie śmiałby nigdy, nie już cieszyć się używaniem Boskiego daru Twojego, ale ani do Niego się zbliżyć.”

Doktor Kościoła Św. Teresa z AwiIi

 

 

O ogromnej pokorze, miłości, czci i uszanowaniu wobec największej i niepojętej Tajemnicy naszej wiary -  Eucharystii, świadczą nie tylko słowa, ale i osobisty przykład Ojca świętego Jana Pawła II: "Aby dać świadectwo o Chrystusie, trzeba się do niego przygotować. Rodzi się ono bowiem, dojrzewa i uszlachetnia w atmosferze modlitwy, owej głębokiej i tajemniczej rozmowy z Bogiem. Na klęczkach! (...) Moi drodzy, lat mi przybywa, więc macie błagać na klęczkach Pana Boga, ażebym temu zadaniu [przeprowadzenia Kościoła w trzecie tysiąclecie] sprostał" (Gorzów WIkp. 2 VI 1997).

"Jako pielgrzym na 46. Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny (31 V 1997), pierwsze kroki kieruję do prastarej katedry wrocławskiej, aby z wiarą uklęknąć przed Najświętszym Sakramentem -  Chlebem Zycia. Czynię to z wielkim wzruszeniem i sercem przepełnionym wdzięcznością wobec Bożej Opatrzności". "Jeszcze gdy był Metropolitą Krakowskim, gdy nie można go było znaleźć w Kurii, wystarczyło pójść parę ulic dalej, gdzie siostry mają wieczystą adorację. Klęczał tam godzinami" (Rycerz Niepokalanej /dalej RN/ 1-1991).

W telewizji lub na zdjęciach różnych gazet widzimy Jana Pawła II padającego również na kolana wobec mistycznej obecności Boga, np. przed krzyżem, figurą i obrazami Matki Bożej i świętych. Papież na własnym przykładzie wskazuje duchownym i świeckim, w jakim kierunku, zgodnie z całą ciągłością Tradycji Kościoła i duchem Soboru Watykańskiego II, powinna pójść prawdziwa odnowa Kościoła.

Jest jednak wielka różnica między obecnością mistyczną Chrystusa na ziemi i w kosmosie a Jego realną świętą Obecnością w Najczcigodniejszym i Najświętszym Sakramencie Eucharystii. W pierwszym wypadku jest obecny przez działanie swojej Łaski, w drugim natomiast jest rzeczywiście i realnie obecny z całym swoim Bóstwem i Człowieczeństwem, Ten sam, przed którego Majestatem niezmierzonym Aniołowie na twarz padają. Skoro klękamy dla wyproszenia Łaski w normalnej modlitwie (tzn. w mistycznej obecności Boga), a szczególniej w czasie Konsekracji i Podniesienia Boskiej Hostii, to stokroć bardziej powinniśmy klękać (nie ma na ziemi bardziej stosownego momentu oddania hołdu Bogu!) w momencie przyjmowania Komunii św., gdy cały Majestat Trójcy Przenajświętszej uniża się przed grzesznym człowiekiem i wstępuje do świątyni naszego serca!

Ojciec święty Jan Paweł II każdego dnia poranną Ofiarę Mszy św., w prywatnej kaplicy, poprzedza i kończy godzinną adoracją Najświętszego Sakramentu. Jego klęcząca, nisko pochylona w wielkiej pokorze postać, przed tak ogromnym Majestatem i świętością uczy nas, że to zewnętrzne uniżenie ciała jest dowodem prawdziwego zrozumienia i głębokiego przeżywania sercem prawdziwej obecności Bożej.

Podobnie czyniła niezliczona rzesza świętych, których Papież nieustannie stawia nam za wzór do naśladowania. Dewizą św. Maksymiliana M. Kolbego były słowa: Kolana, a nie rozum albo pióro dają owoc w pracy, kazaniach, książkach”.  

Oto jak zachęcał innych do okazywania miłości i czci Jezusowi w Najświętszym Sakramencie: "Bóg przebywa wśród nas w Przenajświętszym Sakramencie Ołtarza. On jest dla nas wszystkim. Tam szukaj światła i mocy. Gdy klękasz przed ołtarzem ma być widoczne, że wiesz przed KIM klękasz" (RN 5/1987). Wiedział przy tym doskonale, że prawdziwe i głębokie nabożeństwo Eucharystyczne nie jest możliwe bez całkowitego oddania i zjednoczenia z Niepokalaną. Nie wahał się powiedzieć: " tacy, którym szatan, co sam nie chciał uznać Cię za Królową i stąd z anioła w szatana się przemienił, nie dozwala przed Tobą ugiąć kolana!" Tę prawdę potwierdził w bazylice Matki Bożej Większej wierny naśladowca św. Maksymiliana, Jan Paweł II mówiąc: "Aby na kolanach prosić Maryję, by dała się nam poznać", i tak zakończył: "A teraz zegnijmy kolana przed Jej wizerunkiem (...)" (RN 4/442, 1993 r. s. 98).

Kościół od samego początku miał świadomość, że gdy pobożność Eucharystyczna słabnie - słabnie i wiara. Sobór Trydencki (1551), występując w obronie wiary, kultu i czci do Najświętszego Sakramentu, orzekł: "Nie ma więc żadnej możliwości wątpienia, że wszyscy wierni Chrystusowi według zwyczaju stale przyjętego w Kościele katolickim, mają temu Najświętszemu Sakramentowi oddawać najwyższy kult adoracji (latria), który należy się prawdziwemu Bogu [kan. 6].

Sobór Trydencki, a zaraz po nim św. Papież Pius V w dekrecie Quo primum (1570), dotyczącym Mszału Rzymskiego, powołując się na wierność Tradycji Apostolskiej swoich poprzedników, nakazał zachować raz ,,na zawsze” ów święty zwyczaj udzielania Komunii św. wiernym wyłącznie z rąk kapłana do ust przyjmującego w postawie klęczącej. Z tych samych względów wykluczył jakikolwiek udział kobiet w służbie ołtarza. ,"Jeżeli ktokolwiek mimo to ośmieliłby się spróbować działania sprzecznego z naszym powyższym rozkazem wydanym raz na zawsze, niech będzie mu wiadomo, że narazi się na gniew Wszechmogącego Boga i świętych Apostołów Piotra i Pawła" (tamże). Znany ze swego nadprzyrodzonego kultu do Najświętszego Ciała i Krwi, Papież św. Pius X († 1920), przeciwstawiając się ówczesnym modernistom, w swoim Wielkim Katechizmie ponownie przypomniał i potwierdził ten czcigodny, starożytny i  niezmienny zwyczaj liturgiczny Kościoła: "Kiedy otrzymuje się Komunię, należy klękać, głowę lekko opuścić, oczy skromnie zwrócić w stronę św. Hostii. Usta należy odpowiednio otworzyć, język lekko wychylić z ust, opierając na dolnej wardze. Jeżeli Hostia przyklei się do podniebienia, należy odkleić Ją językiem, a nie palcami”.

Zarówno dzisiaj, jak i w historii Kościoła nie brakowało buntujących się duchownych i teologów, tzw. modernistów, którzy posługując się kłamstwami oraz fałszując Pismo św. i Boską Tradycję, chcieli ponad głową papieży „zreformować” Kościół poprzez zmianę jego dogmatów, liturgii, a w niej szczególnie czcigodnych i świętych obrzędów będących oznaką wiary, czci i miłości do Najświętszego Sakramentu. Komunię na stojąco, do ręki, z rąk „szafarzy” świeckich zaczęto wprowadzać na Zachodzie na początku lat 60., nie zważając w ogóle na żadne zakazy papieskie i wbrew uchwałom Vaticanum II. 29 V 1969 r., wkrótce po zakończeniu Soboru Watykańskiego II. Papież Paweł VI, chcąc ukazać prawdziwego ducha Soboru, wydaje instrukcję Memoriale Domini, w której potępia te nadużycia. Powodem tego były względy dogmatyczne, czyli głębsze poznanie prawdy o Eucharystii: "Po dokładnym zbadaniu rozumienia tajemnicy Eucharystii, jej znaczenia i obecności w niej Chrystusa, z uwagi na poczucie czci dla Najświętszego Sakramentu i pokorę, której jego przyjmowanie wymaga, wprowadzono zwyczaj, iż  szafarz  [kapłan]  sam kładzie kawałek konsekrowanego chleba na języku komunikanta.  (...) Z punktu widzenia całego współczesnego Kościoła, należy zachować ten sposób rozdawania Komunii świętej, nie tylko dlatego, iż opiera się on na Tradycji wielu wieków, ale szczególnie dlatego, iż jest on oznaką czci wiernych dla Eucharystii.  (...)  Praktyka ta (...) jest częścią przygotowania, niezbędnego dla jak najbardziej owocnego przejęcia Ciała Pana. Na dodatek ten sposób komunikowania, który należy teraz rozważać jako zwyczajowo nakazany, daje lepsze zapewnienie, iż Komunia święta będzie rozdawana z odpowiednią czcią, oprawą i godnością; że uniknie się jakiegokolwiek niebezpieczeństwa sprofanowania Eucharystii, w której: 'cały i pełen Chrystus, Bóg i człowiek, jest substancjalnie zawarty i niezmiennie obecny w szczególny sposób'. A wreszcie, że szczególna ostrożność, jaką Kościół zawsze nakazywał wobec najmniejszych nawet kawałków konsekrowanego chleba, będzie zachowana: 'Skoro pozwoliłeś, iż cokolwiek się straciło, pomyśl o tym, jakbyś stracił swoje własne członki'. Przy tym zaznacza się, że zmiana w tak ważnej dziedzinie, która oparta jest na bardzo starej i czcigodnej Tradycji, oprócz faktu, iż dotyczy ona dyscypliny, może nieść też ze sobą różne niebezpieczeństwa. Mogą one odstraszać od nowego sposobu udzielania Komunii świętej; oznaczają one także utratę czci dla szlachetnego sakramentu ołtarza, jego profanację lub zafałszowanie właściwej doktryny. (...) Po rozpatrzeniu spostrzeżeń i porad tych, którym 'Duch Święty powierzył urząd biskupa', z uwagi na doniosłość sprawy i wagę zaproponowanych argumentów, Najwyższy Pasterz postanawia, iż z dawna przyjęty sposób rozdawania Komunii świętej wiernym nie powinien być zmieniony. Stolica Apostolska, zatem, usilnie napomina biskupów, kapłanów i wiernych, aby gorliwie przestrzegali tego prawa, ważnego i ponownie potwierdzonego, zgodnie z osądem większości katolickich biskupów, w formie zgodnej z obecnym rytem świętej liturgii, co jest niezbędne dla powszechnego dobra Kościoła". Paweł VI mając świadomość ogromnej odpowiedzialności przed Bogiem za przekazanie następnym pokoleniom nieskażonego depozytu wiary, zamieścił powyższą instrukcję w nowo wydanym przez siebie Mszale (Editio typica vaticana 1970 r, art. 117). Dał również wyraz temu w licznych osobistych wypowiedziach (por. Ks. N. Nasuti, Cud Eucharystyczny w Lanciano, Arka 1990; M. Dybowski, W obronie czci do Najświętszego Sakramentu, Antyk 1999).

Jednak nieposłuszeństwo, samowola wielu biskupów przy biernej lub tchórzliwej postawie pozostałych pasterzy sprawiła, że Komunia św. na stojąco, do ręki i z rąk "szafarzy" świeckich została upowszechniona. Stosowano przy tym wyjątkowo kłamliwą i perfidną taktykę, polegającą na powoływaniu się na Sobór i na rzekomą zgodę ostatnich papieży! W ten sposób tworzono fakty dokonane! Działo się to oczywiście z inspiracji masonerii wspieranej przez światową prasę i telewizję, wrogo ustosunkowanych wobec Kościoła (por. P. Fisher, Szatan jest ich bogiem, Ks. B. Güntcher, Szatan istnieje naprawdę, IV wyd.). W Polsce głównym patronem modernistów jest antykatolicki „Tygodnik Powszechny”. Po rewolucji francuskiej udało się masonerii, a później komunistom wprowadzić do wyższych seminariów najbardziej zdolną młodzież, która zajmuje dzisiaj wysokie stanowiska na Stolicy Apostolskiej i episkopatach. Za pontyfikatu Pawła VI i naszego Papieża wyszło wiele dokumentów i instrukcji z różnych kongregacji watykańskich, sprzecznych z nauczaniem papieży i Tradycją. Biskupi i kapłani wdrażając je w życie nie sprawdzali ich pochodzenia. Wykorzystane to zostało przez modernistycznych duchownych i teologów w celu rozsadzenia Kościoła od wewnątrz. Dlatego już w La Salette (1846 r.) Maryja ostrzegała, że duch antychrysta przeniknie Stolicę Apostolską. Stąd zrozumiałe stają się słowa Pawła VI wypowiedziane w 1966 r.: " dzisiaj w Kościele siły, wśród nich także księża i osoby poświęcone Bogu, które sprawiają Mu więcej szkody niż najwięksi wrogowie zewnętrzni. Sam szatan wtargnął do świątyni Boga". (ks. B. Güntcher, Szatan istnieje naprawdę, IV wydanie, Wers 1995 r., str. 400, Ks. dr R. Ukleja, Madonna Placząca, Wyd. Salezjańskie, 1995 r.). Nie mniej bolesna była skarga w czasie Jego wystąpienia 29 VI 1972 r. w święto Piotra i Pawła, kiedy to mówił o anarchizacji i samozniszczeniu Kościoła: "Dym szatana wszedł przez jakąś szczelinę do świątyni Boga". O straszliwych skutkach kryzysu wiary wśród pasterzy szerzących liczne i zgubne błędy, ostrzegała Matka Boża w Fatimie i w uznanych ostatnio przez Kościół objawieniach w Akita i Amsterdamie (por. J. Leary, Przygotujcie się na wielki ucisk i erę pokoju, Arka 1999 r., A.de Lassus, Sekret Matki Bożej z La Salette - o czasach ostatecznych, Antyk 2000 por. ks. dr R. Ukleja, Triumf Kościoła wg wizji św. Jana Bosko, Maria Vincit 2000). Stąd ogromna wrogość i nienawiść niektórych duchownych i teologów (...) do wszelkich orędzi Maryjnych, nawiązujących często do ich destrukcyjnej działalności wewnątrz Kościoła.

Jan Paweł II zaraz po objęciu pontyfikatu w wielu osobistych rozmowach nie ukrywał swego zaniepokojenia i oburzenia z  powodu tych niszczących wiarę nadużyć. Odpowiadając na pytanie dr W. Półtawskiej: Ojcze święty, jak powinniśmy przyjmować Komunię św.: na stojąco czy na klęcząco, powiedział bez wahania: „Tylko na klęcząco!” Jeszcze dobitniej potwierdzał to w różnych dokumentach. Widząc straszliwy upadek wiary oraz puste i sprofanowane kościoły na Zachodzie, już na początku swego pontyfikatu podejmuje działania, aby przeciwdziałać (przynajmniej na Wschodzie Europy) dalszemu niszczeniu Kościoła i ateizacji narodów na skutek szerzenia tych błędów. Wiedział, że kryzys kultu równa się kryzysowi człowieka.

"Na Wielki Czwartek roku 1980 Ojciec święty Jan Paweł II skierował do biskupów list o tajemnicy i kulcie Eucharystii [Dominicae Cenae], w którym przypomniał, że (...) odnowa liturgii przeprowadzona prawidłowo w duchu Vaticanum II jest miarą warunkiem wprowadzenia w życie nauki Soboru, (...) przeświadczeni, że przez Vaticanum II Duch święty »powiedział« Kościołowi te prawdy i dał wskazania, które służą spełnieniu misji wobec ludzi dnia dzisiejszego i jutrzejszego, Ojciec święty zwrócił uwagę na nadużycia, które się wkradły do kultu Eucharystycznego, i polecił przygotować instrukcję, która pomogłaby je usunąć" (Ks. T. Sinka, Ceremonie Mszy św., ITKM, Kraków 1998).

W ślad za tym 177. Konferencja Episkopatu Polski (10-11 XII 1980), mając na uwadze wskazania Papieża, wydaje zarządzenie, w którym, świadomy ogromnego zagrożenia dla wiary, wielki Prymas Tysiąclecia ks. kard. St. Wyszyński stwierdza jasno: "W diecezjach polskich przyjmuje się Komunię św. z rąk celebransa [kapłana] do ust w postawie klęczącej. Przepisy te należy zachować we Mszach św. także dla grup specjalnych" (tamże).

"Jeżeli Msza św. odprawia się przy ołtarzu, gdzie umieszczone jest tabernakulum z Najświętszym Sakramentem, klękanie obowiązuje nie tylko od przeistoczenia do Komunii św., ale podczas całej Mszy św., ilekroć dla spełnienia czynności liturgicznych przechodzi się z jednej strony prezbiterium na drugą, a także kiedy przychodzi się do ołtarza i odchodzi" (OWMR nr 233).

Jeśli Najwyżsi Pasterze (następcy św. Piotra) w swoich dokumentach dają w jakiejś kwestii jednoznaczne wyjaśnienie, dla wszystkich staje się jasne, że wg myśli i woli papieży nie wolno już tej sprawy uważać za rzecz podlegającą swobodnej dyskusji pasterzy i teologów. To papieże zostali przez Chrystusa ustanowieni strażnikami i tłumaczami całego depozytu Prawd Objawionych.

Polscy biskupi, zawsze posłuszni papieżom, nigdy nie pozwolili w tysiącletniej Tradycji polskiego chrześcijaństwa udzielać Komunii św. stojącym, siedzącym, do ręki i z  rąk szafarzy” świeckich. Po raz pierwszy ta haniebna praktyka pojawiła się w Polsce w latach osiemdziesiątych (głównie we wspólnotach neokatechumenalnych, a później w Odnowie w Duchu świętym i im podobnych, które na Zachodzie okazały się koniem trojańskim w Kościele).

Szokujący jest fakt, że od samego początku niektórzy biskupi i kapłani w Polsce mieli odwagę samowolnie odstąpić od tej Uchwały. Okłamywano przy tym wiernych, że tak chce Papież i Sobór. Ten jawny akt nieposłuszeństwa Janowi Pawłowi II i jego wszystkim poprzednikom jest do dzisiaj kontynuowany przez wielu duchownych. Godzi to w najwyższym stopniu w autorytet Soboru, a nade wszystko w Najwyższy Urząd Nauczycielski Kościoła jakim jest Namiestnik Chrystusowy. Łatwo można zauważyć, jak diabelski i przewrotny jest argument stosowany przez niektórych kapłanów, zarzucających wiernym, słusznie odmawiającym przyjęcia Komunii św. na stojąco, na rękę i od „szafarzy” świeckich, że nieposłuszni Kościołowi i Papieżowi (!) Potwierdzają się tu słowa św. Papieża Piusa X potępiającego podobne fałszerstwa i nadużycia modernistów: "Wszelkie nowatorstwo opiera się na bezczelności i pysze, a nowoczesność jest syntezą wszelkich herezji" (enc. Pascendi Dominici Gregis 8 IX 1907 r.).

W liście Dominicae Cenae Jan Paweł II bardzo mocno podkreśla, że zachodzi ścisły związek między eliminowaniem zewnętrznych oznak czci do Najświętszego Sakramentu a osłabianiem wiary: "Powołaniem naszym jest rozbudzać -  przede wszystkim własnym przykładem - wszelkie zdrowe przejawy czci wobec Chrystusa obecnego i działającego w tym Sakramencie Miłości [Eucharystii]. Niech Bóg broni, abyśmy postępowali inaczej, abyśmy osłabiali tę cześć, <odzwyczajając> od różnych przejawów i form kultu Eucharystycznego, w którym wyraża się może tradycyjna, ale zdrowa pobożność, a nade wszystko ów <zmysł wiary>, będący udziałem całego Ludu Bożego, jak to przypomniał Sobór Watykański II". Natomiast przyjmowanie Komunii św. na rękę nazywa: "godnym ubolewania brakiem czci dla Hostii Eucharystycznej". I dalej: "Dotykanie świętych Postaci Hostii, a także rozdawanie ich własnymi rękami, jest właśnie przywilejem wyświęconych [Kapłanów]". W tym samym liście przepraszał w imieniu własnym i biskupów za to wszystko, co "w wyniku (...) stronniczej, jednostronnej lub błędnej interpretacji ustaleń Soboru Watykańskiego II, mogło wywołać zgorszenie i niepokój w kwestii dogmatu i czci należnej ternu wielkiemu Sakramentowi". Jan Paweł II przypomniał, że Sobór Watykański II ponownie "potwierdził" te niezmienne "prawdy” (Komunia św. na klęcząco, do ust, z rąk kapłana), mające swe źródło w Piśmie św. i Tradycji Kościoła.

Dla uniknięcia profanacji przy udzielaniu Komunii św. kapłani zobowiązani używać pateny. Natomiast przy podawaniu do ręki zawsze pozostają okruszyny Hostii św. (choćby najmniejsze, niewidoczne gołym okiem) na dłoniach, stąd spadają na ziemię, mogą znaleźć się w kieszeni, w toalecie, na ulicy itp. Każdorazowo dochodzi do czynu świętokradczego. Przy tej formie każdy z ulicy może łatwo zdobyć Hostię w celu jej zbezczeszczenia (np. czarne msze satanistyczne) co stało się zjawiskiem nagminnym na Zachodzie. Podobne przypadki miały miejsce w starożytności. Dlatego papieże, mając to na uwadze, od samego początku potępiali ten obrzęd.


Wcześniej Papież Stefan I ( 257) oznajmił, że "laikat nie powinien przejmować funkcji, które należą do duchownych" (Regesta, P. 925- Mansi I, 889). Synod w Saragossie (380 r.) ekskomunikował podających Komunię na rękę. Podobne ustalenia przyniósł Synod w Toledo (400 r.) i w Rouen (650 r.) oraz Sobór w Konstantynopolu (692 r.).

Powoływanie się na papieża w celu usprawiedliwienia podawania Komunii na stojąco czy do ręki świadczy o kompletnej nieznajomości doktryny Kościoła. Papież jest nieomylny w swoim nauczaniu, a nie postępowaniu. Normą obowiązującą biskupów i kapłanów dokumenty papieskie, dlatego Kodeks Prawa Kanonicznego (KPK), nie będący dokumentem papieskim i nie mający rangi nieomylności, nie może być interpretowany w oderwaniu od Nauczania Papieży i Tradycji, które jako źródła Objawienia Bożego jedyną normą postępowania. KPK w wyjątkowych wypadkach dopuszcza "szafarzy świeckich" co nie znaczy, że przed Bogiem to obowiązuje. KPK został wydany w czasie (1983 r.) kiedy ta praktyka została nielegalnie narzucona wiernym na Zachodzie. Dla uniknięcia schizmy Stolica Apostolska jest zmuszona to tolerować, choć papież jest temu przeciwny (na podobnej zasadzie Mojżesz zmuszony był udzielić listu rozwodowego żydom, choć nie było to zgodne z Wolą Bożą). Skoro papież tego nie akceptuje, nie obowiązuje to przed Bogiem. Biskupi dla zyskania Łaski Bożej zobowiązani się z tego wycofać.

Twórcy fałszywych obrzędów stawiając swoją nieomylność wyżej od papieskiej, przemilczają inną świętą regułę obowiązującą Kościół, mianowicie że to, co było przez 2000 lat powszechnym zwyczajem w Kościele, nigdy usunięte być nie może. Sobór Powszechny Trydencki (XVI w.), zmagając się z reformacją Lutra i pozostałościami herezji ariańskiej, dla usunięcia i wykorzenienia tych herezji, przynoszących "wielką (...) szkodę czystości nauki katolickiego Kościoła i zbawieniu dusz" (Breviarium Fidei, s. 357), uchwalił następujący kanon dogmatyczny (Kan. 13): "Jeśli ktoś twierdzi, że przyjęte i  uznane w Kościele katolickim obrzędy (...) można albo mieć w pogardzie, albo bez żadnego grzechu dowolnie pomijać, albo mogą być zmieniane przez jakichś pasterzy Kościoła na nowe jakieś obrzędy -  niech będzie wyłączony ze społeczności wiernych" (Breviarium Fidei, Księg. św. Wojciecha, Poznań 1988, s. 525). "W sakramentalnym zaś pożywaniu zawsze był ten zwyczaj w Kościele Bożym, że świeccy otrzymywali Komunię św. od kapłanów (...), który to zwyczaj pochodzący z Tradycji apostolskiej, jak najsłuszniej powinien być zachowany" (Breviarium Fidei, s. 403). W dekrecie poświęconym ustanowieniu kapłaństwa z całą mocą stwierdza, że rozdzielanie Komunii św. świeckim należy do istoty i natury kapłaństwa sakramentalnego: "Pismo św. wykazuje i Tradycja Kościoła zawsze uczyła (kan. 1), że Apostołowie i ich następcy w kapłaństwie otrzymali władzę konsekrowania, ofiarowania i podawania Ciała i Krwi Jego" (tamże s. 473). Natomiast lud, który żądną miarą nie zastępuje osoby Boskiego Zbawiciela ani też nie jest pośrednikiem między sobą samym a Bogiem, w żaden sposób nie może sprawować władzy kapłańskiej. To wszystko jest PRAWDĄ WIARY (Papież Pius XII, Mediator Dei,). Zgodnie z doktryną Kościoła, Prawdy Wiary pochodzące z Objawienia Bożego ponadczasowe i nigdy nie mogą ulec zmianie. Papież nie ma władzy ich zmienić. Również wielki Doktor Kościoła - św. Tomasz, powołując się na Tradycję pochodzącą od samych Apostołów stwierdza stanowczo: "Ciało Chrystusa należy do kapłanów i nie może być Ono dotykane przez tego, kto nie jest wyświęcony” (Theol. III, q 82 a 3). Wyjątkiem może być tylko obrona przed zbezczeszczeniem i zniewagą.

Czyżby zatem współcześni "naprawiacze" Kościoła uznali, że Pismo Św. i nauczanie wszystkich papieży jest fałszywe? A może ci nieszczęśni "reformatorzy" otrzymali nowe "objawienie", które unieważnia poprzednie? Widocznie tylko 2000 lat obowiązywały słowa Pisma Św.: "Chrystus ten sam, wczoraj, dziś i na wieki” (Hbr 1 3, .

 

Ani obecny Papież, ani jego następcy nie będą mogli nigdy (aż do skończenia świata) wydać od siebie żadnego dokumentu zezwalającego lub popierającego udzielanie Komunii św. stojącym lub do ręki, oraz na wprowadzanie "szafarzy" świeckich rozdających Komunię św. i kobiet do prezbiterium, ponieważ, jak to przypomniał Sobór Watykański I, nie otrzymali władzy tworzenia nowej Ewangelii i Tradycji (por. Hbr 13, . Gdyby to uczynili, musieliby podważyć nieomylność własną i swoich poprzedników, sfałszować Pismo Św. i całą Tradycję oraz zaprzeczyć nieomylnemu działaniu Ducha Świętego w Kościele, a to jest z kolei absolutnie niemożliwe (wyjątkiem byłby tylko antypapież), gdyż z Woli Bożej Papież pomylić się nie może. Niezdolny jest karmić baranki swoje i owce trucizną, błędem. Natomiast biskup i kapłan mogą się mylić. Dlatego pasterze narzucający /czy wymuszający/ nielegalnie Komunią św. na stojąco, do ręki i z rąk "szafarzy" świeckich, nie są w jedności z Kościołem. Wprowadzanie tych obrzędów może służyć tylko demonowi.

Pierwsi w Kościele komunię na stojąco i do ręki wprowadzili w IV w. heretycy ariańscy dla podkreślenia braku wiary w obecność Pana Jezusa w Eucharystii i dla wyrażenia, ze jest Ona tylko symbolem i znakiem jedności chrześcijan. A więc dla wyrażenia odmienności wiary wprowadzono nową formę w liturgii. Odwrotnie: Kościół dla podkreślenia dogmatu o obecności Pana Jezusa w Eucharystii wprowadził Komunię na klęcząco i do ust, odrzucając to wszystko w liturgii, co mogłoby wprowadzić w błąd. Ponownie Komunię na stojąco i do ręki wprowadzili w 1549 r. reformatorzy protestantcy, głównie w tym celu by ponownie zaprzeczyć katolickim dogmatom na temat kapłaństwa i rzeczywistej obecności Chrystusa w Przenajświętszym Sakramencie. Praktyka taka stała się od tego czasu oznaką antykatolicyzmu.


Dlaczego tylko klękanie jest godną postawą? Klękanie jest zawsze oznaką wiary i szacunku dla kogoś większego. Najwyższym rodzajem szacunku jest cześć. Muzułmanie nie tylko klękają, ale nawet dotykają ziemi czołem, gdy wzywają Allacha, czyli swego boga, choć mają o nim tylko mgliste wyobrażenie. Katolik natomiast ma przed sobą Boga obecnego w Pełni, substancjalnie, mimo to nie klęka - stol! Po 20 wiekach klękania nagle wpadł na szalony pomysł, że trzeba STAć przed Bogiem podczas przyjmowania Komunii św.!!! Sam Bóg objawił, jak mamy oddawać Mu chwałę. W Piśmie Św. jest ok. 500 wersetów mówiących o padnięciu na kolana i twarzą do ziemi przed nieskończonym Bożym Majestatem i Świętością (Por. niektóre z nich: Rdz 22,5; 24,26; 24,48; 24,52; Wj 3,12: 4,31; 12,27; Kpł 9,24; Lb 16,22; 17,10; 20,6; 22,31; Joz 5,14; 7,6; lSm 1,19; 1,28; 6,5; 15,31; 2Sm 12,20; 15,32; 2Km 7,3; 20,18; 29,29; Ne 9,6; Tb 12,16; 5,14; Jdt 4,11; 9,1; 13,17; lMch 4,40; 4,55; 2Mch 3,15; 10,4;.10,26; 1,20; Ps 95 (94),6; Iz 45,14 i 23; 49,7; 49,23; 44,4; Ez 1,28; 2,23; 43,2-3; Dn 8,17-18; 10,9; Mt 4,9; 17,6; 14,33; 15,25; 26,39; Mk 1,40; 5,22; 5,33; 7,25;.10,17; Łk 5,12; 17,16; 24,5; 8,41; 8,47; 22,41; Dz 9,40; 20,36; 22,7; 26,14; 1 Kor 14,25; Rz 14,10-11; Ap 1,17; 4,9-11; 5,8 i 14; 7,11; 19,4; 22,8).

Co wyraża postawa stojąca? Może wyrażać szacunek, gotowość do działania, do służby lub oczekiwanie. Wielu błędnie uważa, że jest także znakiem zwycięstwa Zmartwychwstania, jakie odniósł Chrystus, a które i nam stopniowo przypada w udziale. Nie można jednak zapominać że jest to postawa wieloznaczna. Postawa, którą mówi się także: Jestem wyższy lub równy tobie! Może więc wyrażać też tupet i arogancję! Jak zachowuje się człowiek, gdy wzbiera pychą? Wyprostowuje się, wznosząc głowę, barki i całą postać. Wszystko w nim mówi: Jestem większy niż ty! Jest to postawa nie do przyjęcia, zarówno dla Boga, jak i dla człowieka. Gdzie pycha, tam Mnie nie ma -  powiedział Pan Jezus do św. Faustyny (Dz. V - 1563).

Natomiast gdy ktoś jest pokorny duchem, wówczas pochyla głowę, zgina całą postać, słowem uniża się. I to tym głębiej, im większy jest ten, przed którym stoi, również, a nawet bardziej, gotów do działania, do służby. Bardziej dlatego, iż jest to postawa adoracji, głębszego oddania - poddanie, wyrażająca cześć, szacunek, pokorę i posłuszeństwo. Tak przez samą postawę wywyższamy Tego, przed którym klękamy, wskazujemy na Niego i mówimy, że jest to ktoś wyższy, przed którym trzeba się uniżyć, komu należy oddać chwałę i do kogo można zwrócić się po Łaskę. Dlatego już nawet w religiach pogańskich przyklęknięcie przed bóstwem czy cezarem równało się wyznaniu wiary: Ty jesteś bogiem! Liczne szeregi chrześcijan, którzy ginęli śmiercią męczeńską, dlatego że nie chcieli klękać przed fałszywymi bogami - przeciwnie, chcieli klękać wyłącznie przed Tym Jedynym prawdziwym Bogiem, ukrytym w Najświętszym Sakramencie. Dziś nierzadko jest to zabronione pod sankcją ośmieszenia, publicznego zignorowania, czasem nawet pod sankcją wyrzucenia z Kościoła lub wspólnoty jako nieposłusznych i zakłócającycli spokój i porządek. I robią to kapłani, którzy powołani do obrony kultu wg św. Tradycji (Jan Paweł II, enc. Pastores Dabo... 22-23 48n, 57-62), w imię racjonalizmu, modernizmu i liberalizmu potępionego wielokrotnie przez Kościół (zob. św. Papież Pius X Pascendi..., Pius IX, Quanta Cura). "Przedsięwzięliśmy demoralizację na wielką skalą; zepsucie ludu przez kler, a kleru przez nas” -  mówi członek wysokiej Wenty Italii Vindice (A. Lossus, Masoneria, Paryż 1993 s. 104). Szukając środowisk wspierających akcje mające rzekomo Kościół "odnowić" (tzn. nagiąć do chorej mentalności i ducha tego świata) i "otworzyć na świat", warto za ks. D. J. Olewińskim zacytować informację z francuskiego czasopisma "Vers demain" (1970): "Są trzy fazy masońsko-diabelskiego planu: 1. Wszystkimi środkami należy osiągnąć, żeby w rzymskokatolickich kościołach przyjmowano Komunię na stojąco. 2. Należy doprowadzić, by 'chleb' był kładziony komunikującym do ręki, żeby powoli zanikała wiara i pobożność, dążąc w ten sposób do trzeciego etapu. 3. Tak przygotowani wierni zostaną doprowadzeni do wiary, że Eucharystia jest tylko symbolem posiłku i w końcu symbolem powszechnego braterstwa" (Ks. D. Olewiński, W obronie Mszy świętej i Tradycji Katolickiej, Antyk 1997, s. 7-8 ).

Chesterston powiedział, iż człowiek nie zdaje sobie sprawy, jak WIELKIM jest on na kolanach. I rzeczywiście, człowiek nigdy nie jest piękniejszy, niż w pokornej postawie klęczenia skierowanej do Boga. "Kiedy się uniżasz i wyniszczasz przed Majestatem Moim -  mówi Pan Jezus -  wtenczas ścigam cię łaskami Swoimi. Używam wszechmocy, aby cię wywyższyć” (Dz 576; por. 1 P 5, 5). "Uniżcie się przed Panem, a wywyższę was" (Jk 4, 9). Gdy po zmartwychwstaniu Apostołowie ujrzeli Jezusa, "oddali mu pokłon" (Mt 28, 17). Identycznie było, gdy wstępował do Nieba (Łk 24, 52). W znaczeniu biblijnym oddanie pokłonu oznacza zawsze padnięcie na kolana lub twarz.

. Wbrew prymitywnej nihilistycznej propagandzie "reformistów", klękanie nie jest gestem niewolniczym. Wraz z innymi gestami, jak postawa wyprostowana, skłony, bicie się w piersi, znak Krzyża -  należy ono do sposobów "wyrażania się ducha w ciele” (J. Ratzinger, Das Fest des Glaubens, Einsiedeln 1993. 66) i "ma niezbywalne znaczenie antropologiczne" (tamże). Wynika to zresztą z Pisma Św., Tradycji i nauczania Kościoła: Konieczne jest /.../, "aby obrządek zewnętrzny Ofiary z natury swej wyrażał kult wewnętrzny" - mówi Papież Pius XII. Nie wystarczy więc kult (uniżenie) serca (ducha). Boga mamy czcić także ciałem (zob. I Kor 6, 20; Jk 2, 17; 20n). Wymaga tego natura człowieka, która składa się z duszy i ciała (Pius XII, Mediator Dei). "Uczą święte sobory" - mówi Pius XII- "że jest Tradycją Kościoła, od początku jego istnienia, czcić w jednej adoracji [w uniżeniu, klęcząc] Boga, Słowo Wcielone oraz Jego Ciało", a św. Augustyn twierdzi: »Nikt nie spożywa tego Ciała bez uprzedniej adoracji, przydając, że nie tylko nie grzeszymy adorując, lecz nawet grzeszymy nie adorując»” (zob. Pius XII enc. Mediator Dei 30 i 37).

Moderniści i oziębli katolicy dla zakrycia swojej pustki duchowej uciekają się do podstępnej i przewrotnej argumentacji, że nie trzeba klękać, bo najważniejsze jest to, co przeżywa się w sercu. Dają w ten sposób świadectwo, jak powierzchownie przeżywają obecność Bożą i że nie mają świadomości lub nie wierzą, kim naprawdę jest Ten, z którym się jednoczą. Prawdziwe przeżycie Bożej dobroci i stanięcie przed ogromnym Jego Majestatem i Potęgą, wyzwala w sercu człowieka, mającego świadomość własnej grzeszności, tak ogromną wdzięczność i miłość do Boga, że dusza nie jest w stanie przeżywać niepojętej radości z posiadania przebaczającego i kochającego Boga, inaczej jak na kolanach. Klęczenie jawi się tu jako wyraz prawdziwej miłości, wdzięczności, a zarazem uznania własnej słabości i nicości, która skłania nas do bezgranicznej ufności wobec kochającego i wszechmocnego Boga. Prawdziwie pokorne klękanie nie ma więc swego źródła w zniewalającym strachu, jak gdybyśmy stali tylko przed potężnym i surowym Monarchą. Uwielbienie Eucharystii "z powagą nabożną i pełną czci (...) nie ujmuje niczego poufałości i czułości" - powiedział Jan Paweł II do zakonników w Montevideo (31 III 1982).  Duch Święty wielokrotnie przypominał to Kościołowi: "Liturgia Święta zaś wymaga, aby te dwa pierwiastki [zewnętrzny i wewnętrzny] ściśle były ze sobą związane" (Pius XII, Mediator Dei; por. Breviarium Fidei, str. 530. Widzimy więc, że zgodnie z doktrynalno-dogmatycznymi orzeczeniami Kościoła, zmuszanie lub najmniejsze sugerowanie do postawy stojącej, postawy niegodnej, sprzeciwia się należnej chwale naszemu Stwórcy, podkopuje fundamenty wiary i pozbawia wiernych wielu bezcennych Łask.

Nieuszanowanie świętości Eucharystii jest śmiertelną trucizną dla wiary. Klękanie miało i zawsze mieć będzie niezaprzeczalną wymowę. Dlatego zapatrzeni jesteśmy w pokorną postawę Anioła z Fatimy, który z czołem przy ziemi, na kolanach uwielbiał Boga w Eucharystii, mówiąc: "Tak macie się modlić!". Dzieci fatimskie widziały kilkakrotnie Anioła modlącego się czołem do ziemi. Same też codziennie, na kolanach, przez kilka godzin wynagradzały Bogu za zniewagi, jakich doznaje w Najświętszym Sakramencie. W maju 1916 r. były świadkiem, jak Anioł Stróż Portugalii, padłszy twarzą na ziemię, oddawał cześć Hostii Przenajświętszej, z której spływały krople Krwi do kielicha. Po chwili powiedział: "Przyjmijcie Ciało i Krew Pana Jezusa, tak strasznie znieważane przez niewdzięcznych ludzi. Pokutujcie za ich grzechy i pocieszajcie Boga naszego".

Jezus sam dał lekcję pokory i uniżenia Apostołom, umywając im nogi. W Ogrójcu klęczał na kolanach, padał na twarz i prosił Boga Ojca o wypełnienie Woli Bożej. A o jaką modlitwę prosił Jan Paweł II? Czyż nie powiedział: "Módlcie się na kolanach, a wtedy wszystko wyprosicie”. Tak wielu kapłanów (...) pragnie odnowy swojego życia, odnowy Kościoła. A co czyni? Zmusza Lud Boży do publicznego znieważania Boga przez podawanie Komunii św. stojącym. Każdego dnia odmawiają "Ojcze Nasz" i odprawiają Mszę św. A jak przyjmują Pana Jezusa do swojego serca, gdy w ich sercach jest nienawiść, złość, gdy publicznie prześladują wiernych, którzy oddają należną chwałę i cześć, i uwielbienie całej Trójcy Przenajświętszej. Bo godna postawa, to postawa na kolanach. Jakże sprzeczna jest ta wiara tych duchownych. Dają dowód, że zatraciłi zupełnie poczucie Świętości Boga. Takie traktowanie Eucharystii i wiernych zwróci się ze straszliwą siłą przeciwko nim samym. Wierni świeccy nie mogą dać się zwodzić, że te znaki zewnętrzne są nieważne. Są to znaki świadczące o naszej miłości, o naszej wierze. Tak samo, gdy czynimy znak krzyża, wyznajemy, że należymy do Boga, podobnie gdy nosimy medaliki, krzyżyk, gdy czynimy znak krzyża święconą wodą, wchodząc do kościoła. Wszystko to znaki widzialne, które świadczą o naszej miłości. Znaki te nigdy nie mogą być usunięte bez szkody dla naszej wiary. A czyż procesja Eucharystyczna w Boże Ciało nie jest znakiem widzialnym dla całego świata?  

Do klęczącego kapłana podchodzi kobieta: "Proszę mi wybaczyć, że przerywam modlitwę. Nie byłam katoliczką, ale przychodziłam na kazania księdza. Przekonywała mnie ich treść, ale pozostawała jeszcze wątpliwość, czy wierzy ksiądz naprawdę w to, co mówi, i czy praktykuje to w życiu. Patrząc z ukrycia na pełne czci przyklęknięcie księdza, a potem na jego modlitwę, pozbyłam się tej wątpliwości. Chcę zostać katoliczką”. Jak ważne jest kapłańskie świadectwo, świadczą słowa Matki Bożej skierowane do przeoryszy klasztoru Franciszkanek w Agredzie - świątobliwej Marii od Jezusa: "Jeżeli nieuszanowanie wobec Najświętszego Sakramentu jest ciężkim grzechem dla wszystkich dzieci Kościoła, to na tym większą karę zasługują niegodni słudzy ołtarza. Z nieuszanowania bowiem, z jakim obchodzili się z Najświętszym Sakramentem, pochodzi lekceważenie go przez innych katolików" (Mistyczne miasto Boże, Michalineum 1999). Nieszczęśni "nowatorzy" odrzucają świadectwa świętych i mistyków, potwierdzających Prawdy Wiary, zawarte w Piśmie Św. i Św. Tradycji. Przeżycia świętych są wielkim skarbem Kościoła, i jak powiedział Jan Paweł lI, jednym "z pewnych źródeł poznania Boga". Jak przyjmować Komunię Św. mówią nam, katolikom, sami protestanci: "Gdybyśmy wierzyli w to, co wy, katolicy, wierzycie (lub przynajmniej mówicie, że wierzycie) szlibyśmy do Jezusa w Hostii na kolanach" (SB. Mc Kenn, Jezus jest moim Zbawicielem, Wyd. M., Kraków 1995, s. 50-51).

Postawa klęcząca jest postawieniem człowieka w prawdzie, która wyzwala z wszelkich urojeń błędnego mniemania o sobie i Bogu. Nadto czyni człowieka wolnym, gdyż sam Bóg zniża się wtedy przed swoim stworzeniem i napełnia go swoją Łaską, pełnią życia Bożego. Natomiast postawa STOJĄCA pogłębia naszą pychę, oddala od Boga, jest postawą człowieka zniewolonego i zaślepionego swoją wielkością i poniżającego swoją godność dziecka Bożego. Fałszuje przy tym pełną prawdą o grzesznym człowieku i o Bogu, który jest nie tylko Miłosierdziem. ale i  NIESKOńCZONĄ POTĘGĄ, MAJESTATEM I SWIĘTOŚCIĄ. Ten sam przed KTORYM niezliczone rzesze Aniołów i Świętych w Niebie na twarz padają. Przy każdym błogosławieństwie kapłańskim wierni dla uzyskania łaski winni padać na kolana, gdyż w osobie kapłana stoją przed tym samym ogromnym Majestatem Boga co Aniołowie w Niebie.

św. Jan w czasie zachwycenia widział w Niebie przed Tronem Bożym niezliczoną rzeszę świętych ze czcią upadających na twarz i jaśniejących miłością: "A wszyscy Aniołowie stanęli wokół Tronu (...) i na oblicza swe padli przed Tronem, i pokłon oddali Bogu" (Ap 7, 11; Ap 4, 9-11; Ap 5, 8 i 14; Ap 19, 4; Ap 22, . Sam widząc Jezusa jaśniejącego w swej mocy i chwale "padł na twarz jak martwy" (Ap 1, 17).


Aby nas, ludzi, nie porazić i sparaliżować czy wręcz unicestwić, Bóg ukrywa swój nieskończony Majestat pod Postacią Hostii św. Pragnie dla naszej zasługi i wywyższenia, abyśmy, posłuszni prawdziwemu Nauczaniu Kościoła, uniżyli się sami.

Jak można uznać za normalne, aby bez najmniejszego znaku szacunku jednoczyć się z ogromnym Majestatem Boga w Komunii św., skoro jak mówi św. Paweł: "Na samo Imię Jezus ma zgiąć się wszelkie kolano istot niebieskich, ziemskich i podziemnych" (Fip 2, 10). A tu jest NAJŚWIĘTSZY SAKRAMENT -  BÓG ukryty Żywy i Prawdziwy!!! Uniżenie człowieka powinno być tym większe, im bardziej Bóg się uniża. Największym uniżeniem Boga wobec człowieka jest zjednoczenie się z nim w czasie przyjęcia Komunii św. Skoro niedopuszczalne jest stanie w czasie konsekracji, błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem i błogosławieństwa kapłańskiego, to stokroć bardziej w momencie przyjmowania Komunii św. DLATEGO JEŚLI TU NIE TRZEBA KLĘKNĄC, TO JAKIEKOLWIEK INNE KLĘKANIE STAJE SIĘ ABSURDEM! "Kościół, zginając kolana w imię Jezusa, czyni prawdę; włącza się tak w gest wszechświata, który oddaje hołd Zwycięzcy i tym samym sam przechodzi na stronę Zwycięzcy" (...). "Tak List do Filipian, przez zespolenie słów proroctwa Starego Testamentu (por. lz 45, 23) i świadectwa samego Jezusa (por. Mt 26, 39; Łk 22, 41), nadał gestowi klęczenia, zakładanemu jako postawa chrześcijan wobec imienia Jezusowego, kosmiczną i historiozbawczą głębię, w której ten cielesny gest staje się chrześcijańskim wyznaniem wiary, niemożliwym do zastąpienia przez słowa” (J. Ratzinger, Das Fest des Glaubens, Einsiedeln 1993. 66n).

Szatan najbardziej nienawidzi klęczących w czasie przyjmowania Komunii św.!!! Nawet najwięksi wrogowie Kościoła wiedzieli, jak należy oddawać hołd Bogu. Dlatego ziemscy słudzy szatana, hitlerowcy i komuniści, wchodząc służbowo do kościołów, nigdy nie klękali, gdyż poważnie naraziliby się swoim przełożonym. Walka z postawą uniżoną przed Bogiem była jednym z najważniejszych elementów propagandy nazistowskiej, głoszącej: "Niemiec nie klęka przed swoim Bogiem, Niemiec stoi przed swoim Bogiem". Osławiony Goebbels osobiście zaangażował się przeciwko "niewolnictwu kolan" w imię tych, którzy mieli być rzekomo ludźmi wolnymi (freie Menschen). Podobnie czyni dzisiaj wielu pasterzy wobec wiernych!

To nierozumne zwierzęta wiedziały, jak oddawać cześć swojemu Stwórcy. św. Antoni Padewski zasłynął z tego, że w niezwykłych okolicznościach przekonał wyznawcę herezji albigensów, Boniville”a, że w Najświętszym Sakramencie przebywa prawdziwy Bóg. Kiedy wzniósł konsekrowaną Hostię, muł głodzony przez trzy dni, padł na kolana, nie zważając na ustawioną obok paszę. To nie zwierzęcy instynkt, ale moc Boża powaliła go na kolana, aby odtąd już żaden człowiek nie tłumaczył się nigdy, że nie wiedział, jaką postawę należy przyjąć naprzeciw swego Boga. Po tym wydarzeniu Boniville i grupa heretyków nawrócili się na prawdziwą wiarę (Ks. N. Nasuti, Cud Eucharystyczny w Lanciano, Arka 1999). Narzuca się tu pytanie: Skoro przy betlejemskim żłóbku bydlęta klękały, a „wół rozpoznaje swego Pana” (por. Iz 1, 3), to jak powinien się zachować rozumny i kierujący się prawym sumieniem katolik? A tym bardziej biskup czy kapłan?

Wszyscy znamy słowa pięknej i natchnionej pieśni: "Upadnij na kolana, ludu czcią przejęty. Uwielbiaj swego Pana, święty, święty, święty"... Trzeba być czcią przejętym, żeby paść na kolana. Trzeba wiedzieć, przed KiM i dlaczego! Skoro sam Pan Jezus będąc bez grzechu "padł na twarz" (Mt 26, 39) przed Bogiem Ojcem w czasie błagalnej modlitwy w Ogrójcu, to cóż dopiero grzeszny człowiek!? Dlatego Kościół w swoim prawdziwym nauczaniu od 2000 lat zna wobec Eucharystii tylko jeden gest, tj. KLĘCZENIE!!!


Podważa się tu świętą katolicką zasadę lex orandi lex credendi (jak się modlisz, tak wierzysz, jak wierzysz, tak się modlisz), stwierdzającą dogmatyczną poprawność modlitw głęboko zakorzenionych i przez całe stulecia będących w służbie Bożej. Do takich modlitw należą niezliczone kolędy i pieśni eucharystyczne, mówiące o adoracji Boga na kolanach i czołem do ziemi. Np.: "Ja, proch mizerny, przed Twą możnością z Wojskiem Aniołów klękam z radością"; "A gdy pastuszkowie wszystko zrozumieli (...) padli przed Nim na kolana i uczcili swego Pana". O ich głębi teologicznej mówił wielokrotnie Jan Paweł II. Tak wierzono i tak modlono się przez 20 wieków.

Zgodnie z doktryną Kościoła świadome podważanie treści starych modlitw jest równoznaczne z wykluczeniem się ze społeczności Kościoła. Nie można bowiem zmieniać dogmatycznej pewności tradycyjnych modlitw bez zmiany wiary!!! Gdyby to uczyniono, to należałoby uznać za fałszywe Pismo św., a nauczanie wszystkich papieży i zjednoczonych z nimi biskupów od dwóch tysięcy lat, za heretyckie! Jak podkreśla kard. J. Ratzinger, "Wspólnota, która nagle ogłasza jako surowo zakazane coś, co było dla niej dotychczas czymś najświętszym i najszczytniejszym, a pragnienie tego ukazuje jako coś nieprzyzwoitego, taka wspólnota kwestionuje samą siebie. Bo właściwie jak człowiek ma tu jej jeszcze wierzyć, czy dzisiejsze nakazy nie staną się jutro zakazem (...). Z całą pewnością jest to błędna droga (...). Liturgia nie jest bowiem czymś, co wymyślają wciąż nowe komisje. Liturgia musi zachowywać swą wielką ciągłość, swą ostateczną nienaruszalność, dzięki której spotykam w niej tysiąclecia, a przez to samą wieczność (Sól ziemi, Znak, Kraków 1997 r., s. 151-153). Dzisiaj bezmyślnie w imię fałszywej odnowy Kościoła niszczy się wśród Ludu Bożego i we wszelkich zgromadzeniach zakonnych ten wielki kapitał pokory zgiętych kolan, poczucia Sacrum i bojaźni Bożej, wypracowany przez pokolenia świętych biskupów, kapłanów i papieży.

W świetle przytoczonych tu dokumentów widać, jak wielkim skandalem i obrazą Boga próby najdrobniejszego nawet umniejszania kultu i rewolucjonizowanie ustalonych od wieków form czci oddawanej Eucharystii. Świadome i celowe odcinanie się od tradycyjnej liturgii jest aktem wrogim, wymierzonym przeciwko Kościołowi Chrystusowemu w celu jego zniszczenia. Tak stało się na Zachodzie. Cywilizacja chrześcijańska została zamieniona na cywilizację śmierci. Nikt, poza Papieżem, nie ma prawa w Kościele (ani kardynał, ani biskup, ani episkopat, tym bardziej kapłan) tworzyć według własnego widzimisię nowe obrzędy w liturgii. "Jedynie Papież ma prawo uznawać i ustalać formy kultu Bożego, wprowadzać i aprobować nowe obrzędy lub zmieniać te, których zmianę uzna za stosowną" (Breviarium Fidei, Poznań 1988 r., s. 524; por. enc. Mediator Dei, s. 30). Jednym z warunków zbawienia się biskupa, kapłana i osoby świeckiej jest całkowite posłuszeństwo Papieżowi!!! W sprawach wiary tylko Papież jest nieomylny. Biskup, teolog, kapłan może się mylić. Vaticanum II może być interpretowany tylko i wyłącznie w zgodności z nauczaniem wszystkich papieży i zaakceptowanych przez nich soborów w ciągu dwóch tysięcy lat. Samowolne wprowadzanie tych zgubnych "nowości" godzi w jedność Kościoła i z pewnością nie pozostanie bez STRASZNYCH KONSEKWENCJI!!!

Wielu duchownych, szczególnie tych (...) źle uformowanych na seminariach, nie rozumiejących w ogóle sytuacji wewnątrz Kościoła, wprowadziło te nielegalne "praktyki" w dobrej wierze. Bardziej światli kapłani i świeccy na Zachodzie, widząc powszechne odstępstwo od Kościoła, brak powołań kapłańskich i puste kościoły (w większości bez Jezusa Eucharystycznego), odwracają się od tych nielegalnych i świętokradczych obrzędów rujnujących wiarę, idąc za Tradycją i wskazaniami Namiestnika Chrystusowego. Przez to niesłychane nieuszanowanie i obojętność, których nigdy dotąd nie było, ludzie ściągną karę na świat. Lekceważenie Eucharystii powoduje w człowieku utratę wiary w żywą obecność Jezusa w Eucharystii!!! A zanik pobożności Eucharystycznej prowadzi do ateizmu lub protestantyzmu. Tak jak to widział w wizji św. Jan Bosko: "gdy ludzie nie znajdą już nic świętego w Kościele, odwrócą się od tej ohydy ziejącej pustką i odejdą, wyrzucając przedmioty święte do śmietników, by więcej nie klękać i nie wielbić Stwórcy. I tak pozostawieni sami sobie sta się łupem diabła...". Młodzież widząc taką obojętność wobec Najświętszego Sakramentu, nie będzie darzyła szacunkiem ani Eucharystii, ani kapłanów. Będzie masowo, podobnie jak na Zachodzie, odwracać się od Kościoła. Nie uczmy się tych błędów z Zachodu. Tam kościoły już puste. Europa gnije i patrzy na Polskę. Można temu jeszcze zapobiec. Dlatego wołamy wielkim głosem do biskupów o zajęcie się spra upadającej szybko pobożności Eucharystycznej. żądamy uszanowania Największej Swiętości: EUCHARYSTII! Niezbywalnym obowiązkiem biskupa i kapłana jest nauczanie z mocą o konieczności wielkiej czci wobec Eucharystii, a szczególnie w czasie Jej przyjmowania, zgodnie z mottem pieśni "upadnij na kolana, ludu czcią przejęty”.

Te praktyki, z inspiracji masonerii wbrew Papieżowi Pawłowi VI i Janowi Pawłowi II, narzucili swoim wiernym zilberalizowani biskupi i kardynałowie na Zachodzie! (Por. ks. dr F. S. Salyany, Liberalizm jest grzechem, Wers 1998). to fakty dokonane, wobec których Jan Paweł II na Watykanie jest bezsilny! Wielu biskupów i kardynałów nie chce się z tego wycofać, wielu nie ma odwagi przyznać się do błędu, jeszcze inni, bojąc się bardziej ludzi niż Boga, nie mają publicznej odwagi przeciwstawić się tym szatańskim wynalazkom; biorąc na siebie straszną odpowiedzialność przed Bogiem. Dlatego wielu ludzi, w tym kapłanów, sądzi, że pochodzi to od Papieża, mimo że żaden biskup ani kapłan nie może powołać się na żaden dokument papieski, nakazujący te praktyki! Papież nie może pozwolić sobie na otwarty konflikt z duchowieństwem, gdyż byłoby to wielkim zgorszeniem, szczególnie dla wiernych małej wiary. Jest to jedna z przyczyn, dla których Jan Paweł II zmuszony jest podawać i tolerować Komunię św. na stojąco, a niekiedy nawet na rękę! Od dawna dla nikogo nie jest tajemnicą (przynajmniej na Zachodzie), że wspomniane tutaj nadużycia sprawiają ogromny ból obecnemu Papieżowi.

W encyklice Veritatis Splendor zwracając się do wszystkich biskupów katolickich w nawiązaniu do fałszowania Tradycji Kościoła oraz podważania fundamentalnych Prawd Wiary katolickiej wewnątrz Kościoła, Ojciec Św. Jan Paweł II pisze m. in.: Istnieje rozdźwięk między tradycyjnym nauczaniem Kościoła św., a pewnymi poglądami teologicznymi rozpowszechnianymi także w Seminariach i na wydziałach teologicznych, na temat zagadnień o ogromnym znaczeniu dla Kościoła św. I dla zgodnego z wiarą życia chrześcijan, a także dla relacji międzyludzkich”... Pisząc dalej, Jan Paweł II określa obecną sytuację Kościoła jako "prawdziwy kryzys” ( Veritatis Splendor nr. 4, 5, por. Red. Missio 2). Jak do tej pory, głos Papieża jest głosem wołającego na pustyni. W podobnych słowach przestrzegał w dniu 6 II 1981 r.: ,"W poczuciu bolesnej rzeczywistości trzeba przyznać, że »pełnymi garściami rozrzucono idee przeciwstawne prawdzie objawionej i nauczanej od zawsze; rozpowszechniły się prawdziwe herezje na polu dogmatycznym i moralnym, wywołując wątpliwości, zamieszanie, bunty; sfałszowano także liturgię«”.

Kardynał J. Ratzinger, który na co dzień zmaga się z reformatorami, z goryczą zauważa, iż: "W miejscu liturgii, będącej owocem kontynuacji, umieszczono liturgię sfabrykowaną, banalny produkt chwili" (Ks. D. Olewiński, W obronie Mszy i Tradycji Katolickiej, Antyk 1997 r, s. 167). Autorytet kapłana pochodzi z autorytetu Chrystusa. Jak będą biskupi i kapłani obchodzić się z Jezusem utajonym w Hostii Przenajświętszej, tak też będą traktowani przez wiernych. Trwanie w tych błędach sprawi, że szatan będzie miał coraz większą władzę nad tymi duchownymi i będzie mógł coraz bardziej szkodzić Kościołowi św. i narodowi... Daje się zauważyć coraz większy spadek autorytetu biskupów i kapłanów, szczególnie w oczach młodzieży: "A przeto z mojej woli jesteście lekceważeni i macie małe znaczenie wśród całego ludu, ponieważ nie trzymacie się moich dróg i stronniczo udzielacie pouczeń" (MI 2, 9). W swojej głośnej książce pt.: "Przekroczyć próg nadziei" Jan Paweł II z bólem pisze: "Tak, człowiek się zgubił, kaznodzieje się zgubili, katecheci się zgubili, wychowawcy się zgubili”.

Jak powinni zachować się prawowierni katolicy wobec narzucanych im obcych i wrogich Kościołowi obrzędów? Na pozostałych duchownych i świeckich spoczywa niezbywalny obowiązek zdecydowanego i odważnego przeciwstawienia się tym fałszywym naukom poprzez osobiste świadectwo, słowo i modlitwę. Należy pamiętać o powszechnie uznanej nauce katolickiej, mówiącej, że grzechem przeciwko obowiązkowi posłuszeństwa jest także przesada (excessus) poprzez służalczość (servilitas), w której jest ubóstwiana osoba przełożonego, lub też przez uznawanie Objawienia Bożego w jakimś rozkazie, tak jakby każdy rozkaz przełożonego był sprawiedliwy i zawsze najlepszy.

Gdy jakiś nieposłuszny Kościołowi duchowny, "zgorszony" postawą klęczącą, odmówi nam podania Komunii św., należy spokojnie wrócić na swoje miejsce i przyjąć Komunię św. duchowo! Pan Jezus widząc, że dla Niego cierpimy, przychodzi do naszego serca sakramentalnie! Dochodzi tu jeszcze dodatkowa zasługa, wynikająca z obrony czci do Najświętszego Sakramentu. Nie wolno dać się zastraszyć argumentami, które w praktyce nakazują zachowanie fałszywego posłuszeństwa, które jest grzechem. Posłuszeństwo ma swoje granice i nie może być ślepe. To prawda, że Pan Jezus powiedział, że "kto was słucha, ten Mnie słucha" (Łk 10, 16), ale ta zasada obowiązuje tylko i wyłącznie wtedy, gdy pasterze głoszą prawdziwą Ewangelię, taką, którą przekazał Chrystus. Jeżeli natomiast nie wierni prawdziwej Nauce Jezusa, to wówczas obowiązują słowa św. Piotra Apostoła, że "bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi" (Dz 4, 19; 5, 29). Posłuszeństwo jest na służbie wiary, a nie wiara na służbie posłuszeństwa! Jakakolwiek herezja nie może być źródłem posłuszeństwa! Sam Chrystus ostrzegał przed fałszywymi pasterzami, mówiąc: "Strzeżcie się wilków w owczej skórze” (Mt, 7, 15). Jest ewangelicznym obowiązkiem odmówić posłuszeństwa takim biskupom czy kapłanom, którzy niezgodnie z Bożym Objawieniem próbują narzucić wiernym przyjmowanie Komunii św. na stojąco i do ręki, z rąk "szafarzy" świeckich, zmuszając przy tym, często brutalnie, wielu bardziej pobożnych i wrażliwych wiernych do łamania swoich sumień!

Tak samo zobowiązani czynić kapłani względem niektórych biskupów, bezprawnie narzucających te "nowości" pustoszące życie duchowe. Kapłan lub osoba świecka, którzy bardziej słuchają błądzącego biskupa niż Papieża, stawiają siebie poza burtą Kościoła. Znajomość Prawdy wiąże się z odpowiedzialnością przed Bogiem (por. Hbr 10, 26). św. Antoni miał publiczną odwagę upominać nawet biskupów. Wielu z nich gorliwiej zaczęło służyć Bogu. Również nie jest grzechem przeciwko posłuszeństwu, gdy piętnuje się błędy i słabości przełożonego przy zachowaniu autorytetu jego władzy. Równocześnie powinnością jest okazanie nieposłuszeństwa, gdy przełożony rozkazuje coś, co się sprzeciwia wyższemu nakazowi (Dict. mor. can. III, 1966, 408; por. Waldstein (prof. dr) Wolfgang, Hirtensorge und Liturgiere- form, Schaan/Liechtenstein 1977.33.). Najwyższym zaś przykazaniem jest Boże Objawienie, Pismo Św. i Tradycja w tym znaczeniu, w jakim były zawsze przez Urząd Nauczycielski [tzn. papieży] wykładane. Papież, jak to przypomniał Sobór Watykański I, "posiada z Woli Chrystusa pełną i najwyższą władzę nauczania, której nikt nie może odrzucić ani też poddawać osądowi" (Breviarium Fidei, str. 83-84).

Jan Paweł II jako Biskup Diecezji Rzymskiej, chcąc powstrzymać upadek wiary, wydał polecenie, aby Komunia św. była podawana wyłącznie z rąk kapłana do ust wiernym klęczącym. Wszyscy Włosi o tym wiedzą, jednak duchowieństwo nie respektuje tego! Z powodu obecnej sytuacji wewnątrz Kościoła serce Jana Pawła II krwawi nieustannie.

Dla pociechy podajemy, że grupa Polaków zamieszkałych w Anglii, przez trzy miesiące nie chciała się ugiąć wobec kapłana-modernisty, który nie chciał im udzielić Komunii św. na klęcząco. Przyjmowali duchowo, klęcząc na uboczu. Po tym czasie kapłan się zmienił, pojechał nawet z nimi do Medziugorje. Ale ile trzeba było ofiarować za niego cierpienia, postu o chlebie i wodzie, modlitwy... Za duchownych-modernistów potrzeba wiele pokuty, modlitwy i postów, aby się opamiętali!!! Prośmy wytrwale za naszymi polskimi kapłanami..

Upadek religijny na Zachodzie miał ścisły związek z upadkiem czci dla Sakramentu Ołtarza. Komunia na stojąco stopniowo osłabia wiarę, a na rękę niszczy całkowicie.

Nie będzie nigdy odnowy religijnej i moralnej w Kościele i narodzie jeśli nie powrócimy do tradycyjnej wiary naszych ojców. "Polskę szczególnie umiłowałem, a jeśli będzie posłuszna Mojej woli, wywyższę w potędze świętości", powiedział Pan Jezus do św. Faustyny. Największą chyba apostołką Najświętszego Sakramentu w ostatnim stuleciu była wielka polska mistyczka i ekstatyczka, kandydatka na ołtarze, sł. Boża Wanda Malczewska (†1896). Otrzymała następującą obietnicę od Pana Jezusa: "Gdy nabożeństwo Eucharystyczne rozpowszechni się wśród wszystkich klas społeczeństwa w świecie (...) świat się odrodzi (...) Nastąpi braterstwo narodów (..) Uświęcenie rodzin. Zbliży się do was Królestwo Boże o które prosicie".

"Mów komu tylko możesz, że odrodzenie waszej ojczyzny jej rozkwit i utrzymanie się w niezależności zależy od zjednoczenia się ze Mną przez życie Eucharystyczne". (por. ks. G. Augustynik, Miłość Boga i Ojczyzny w życiu Wandy Malczewskiej, Arka, Wrocław 1999; ks. A. Majewski, Sługa Boża Wanda Malczewska - wizje, przepowiednie, upomnienia). Jej wyjątkowa świętość i patriotyzm powinny być przedmiotem kontemplacji całego narodu. W homilii z dn. 17 VI 1987 r. Jan Paweł lI postawił za wzór wszystkim Polakom
Zegar
 
Przycisk Facebook "Lubię to"
 
Reklama
 
Sposoby Kontaktu
 
Żywy Płomień kontakt:

Tel-kom: 0 601 27 96 32

viviflaminis@gmail.com

gg -5388746
Inne po nawiązaniu kontaktu ze mną.
Licznik Gości Strony.
 
UWAGA KOMUNIKAT!!!!!!
 
Bardzo wszystkich czytelników przepraszam za umieszczone złe, nieprzyzwoite reklamy na mojej stronie, ale korzystam z darmowej strony, portalu TLEN. Administrator tego portalu nie jest katolikiem i umieszcza celowo takie reklamy na moim portalu aby odstraszyć użytkowników.
 
 

=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=